آخرین پرنده که می پرد

نگاه ابر را از نمناکی چشم هات عبور میدهد

وساق های لاغر میخک

کنار کهنگی این چهارچوب

آه می کشد

تنها چند متر آنطرف تر

شاخه های آلوچه

برخطوط دفتر خاطرات سرک می کشند

وهفت سالگی

بی که بداند مرا

 بی دغدغه وعشق

گاه با تیر کمان دنبال کلاغ های باغ میدود

گاه پای قصه های مادر بزرگ خوابش می برد